Dünyanın gelişmiş ülkelerinde yöneticilerin karşı karşıya bulunduğu en büyük meydan okuma bilgi ve hizmet işçilerinin üretkenliğini arttırma problemidir. Gelecek birkaç on yıl boyunca yönetimin gündemini işgal edecek olan bu meydan okuma sonunda şirketlerin rekabet performansını belirleyecektir. Yukarıda yazılanlar Peter Drucker üstada ait. 2017 yılında “aman biz de biliyoruz” diyebilirsiniz ama o “Yeni Üretkenlik Meydan Okuması” yazısını Harvard Business Review
Hergün ama hergün yaşıyorum ben bunu. Hem de, gün içerisinde onlarca kez. Kendim için de yaşıyorum, başkalarından beklediğim işler için de… İşlerin zamanında bitirilmemesi, bitirmek için zamanında başlanmaması. Anlamsız sebeplerle sürekli, bilinçli – bilinçsiz erteleme. Bitirmek zorunda olduğumuzu bilsek de dikkatimizin başka yönlere sürekli kayması. Bir de ateş ve boğaz ağrısı eklesek, tam bir hastalık tanımı gibi olacak. Ancak bu
Hepimiz zaman zaman birilerini eleştiriyor, zaman zaman da kendimiz eleştiriye konu oluyoruz. Bizimle ilgili bir eleştiri yapıldığı zaman bunu nasıl karşıladığımız ve ateş altındayken nasıl savaştığımız ise kişisel özelliklerimizi yansıtan temel bir karakteristiğimiz. Bazı insanların eleştiri karşısında çok çabuk parladıklarını, bazılarının aşırı savunmacı tepkiler verdiğini, bazılarının içine kapanarak depresif davrandıklarını biliyoruz. Peki bunları tetikleyen ne? Hangi tavır bizim için, iş
“- Arkadaşlar, şunların bunların yapılması lazımdı yapılmamış. – Kaç kere söylememize rağmen hala doğru düzgün olmuyor bu işler. – Filanca işini doğru düzgün yapmadığı için yine aynı problemi yaşıyoruz.” Size bunları söylediğimde beyninizin nasıl şekillendiğini biliyor musunuz? Ben size aslında; “sen birşey bilmiyorsun, bense çok iyi biliyorum. Dinle de birşeyler öğren” dedim, ya da doğrudan eksikliğinize ve beceriksizliğinize atıfta bulundum.
Eskilerin tabiri ile “alaylı” ya da “mektepli” olmak diye 2 kavram vardır. Birisi işin mutfağından yetişen ama akademik bilgisi az olan, diğeri ise akademik olarak bilgili ancak fiilen tecrübesiz kişileri ifade eder. Eskiler için “biz alaylıyız” demek bir tür gururlanma ifadesidir. İş hayatında da zaman zaman akademik bilginin asla iş yaşamına aktarılamadığından ya da iş dünyasının üniversiteler ile yeterince iş
Kendini kandırmak dendiğinde bunun kötü birşey olduğu ve yapılmaması gerektiği ile ilgili yaygın bir ön kabul vardır. Kime sorsak, insanın öncelikle kendini kandırmaması gerektiğini söyler. Aslında kelime anlamı olarak “kendini kandırmak” biraz ironiktir. Hem konuşan hem de dinleyen olabilirsiniz, hem eğiten hem de öğrenen olabilirsiniz ancak hem kandıran hem de kandırılan olmak mümkün müdür? Aldatan sizseniz nasıl aldanıyorsunuz? Böyle birşeyin
Yukarıdaki sözü çok seviyorum. Zor zamanlarda yeniden moral bulmamı ve duruma bir daha bakmamı sağlıyor benim. Çünkü bazen gerçekten “fail” ettiğimi, yani beceremediğimi ve başaramadığımı düşünüyorum. Sözün sahibi tam adıyla Avul Pakir Jainulabdeen Abdul Kalam. Hindistanda devlet başkanlığı da yapmış, roket bilimi ve havacılık konularında uzman Hindistanlı bir profesör. 27 Temmuz 2015 te, geçtiğimiz aylarda hayata gözlerini yummuş, ama yummadan
Bir şekilde yönetim işinin içindeyseniz birden daha fazla sayıda insanın oluşturduğu bir küme ile uğraşıyorsunuz demektir. Sosyoloji biliminin bir dalı, insanların bireysel tepkileri ile toplu tepkileri arasındaki derin uçurumu ve bunun dinamiklerini anlamaya odaklanmıştır ve derinine inerseniz sonuçlar sizin için de çok şaşırtıcı olabilir. Evrenin yaratılmasındaki en muhteşem şey bence zerre ile küll’ün birebir aynı olmasıdır. Yani devasa galaksilerle bir
Muhtemelen iş hayatında 3-5 yıl geçiren herkesin başına gelmiştir. Bir pozisyonda görevli bir arkadaş ayrılır ve yerine gelen kişi, ilk dönemde yaşadığı ne kadar olumsuzluk varsa bir öncekine yıkar. Bu şekilde bir süre idare edebilir ancak gidişatı ve elde edilen sonuçları hızla değiştirmezse bir öncekini suçlama kredisi de hızla tükenecektir. İnternette gezerken bu konudaki güzel bir hikaye buldum: Yeni göreve
Kurum kültürü ile ilgili bir yazı yazmak var kafamda uzun süredir. Kurum kültürü ile ilgili bu sayfalarda çok şey yazdım, çok konuştum. Ama hala bir fırsatını bulup yüksek lisans bitirme projem olan “Örgütsel vatandaşlık” kavramı ile ilgili bir yazı hazırlayamadım. Aslına bakarsanız yeni işim zihinsel enerjimi öyle alıyor ki, uzun süredir bırakın o yazıyı hiçbirşey yazamıyorum. Bir kez daha anladım